Szeroko i radośnie witamy, a nawet fanfary z farfoclem wprost nakreślamy – Makarony i ryże pojawiły się w Gazecie!

Onieśmielił mnie tematon zadany: „makarony i ryże”, gdyż przypomniało mi się widmo dawnego szkolnego wypracowania z przedmiotu „jedzonko”.

Pikiewitz – intensywnie wsłuchuje się w szuranie swoich stóp przy jednoczesnym dotykaniu powierzchni pionowych.

Czyż nie fantastycznie byłoby spotkać Minotaura na ulicy, przechadzającego się pośród Polaków, w centrum jednego z rodzimych miast?

Sir Apolinia – prehistoryczny kamień założony na obojczyk Gazety Która Musi Się Ukazać.

Wystawiam rachunek za kisiel z paleolitu, gryzak sępowy, ramiona Herkulesa na przemiał, wreszcie makaron ryżowy rasowy. Należy się 24 złote, 50 groszy.

Auteczko – auteczko bez żadnej marki, czyli taksówa myśli. Auteczko zostało taksówką po przygodzie w centrum handlowym Nowy Kos.

Makrazno i ruzeji w połączeniu z miudem pozwala na zamianę w Hińczyki. Oczywiście nie chodzi o chińszczyznę, ani o naród.

Dew – Co tam? Dzień dobry, cześć i czołem. Brzdęk! I na zdrówko!

Zmiel pół słowa, lękiem zagęść, w chochlę wywar gęsty nabierz, Rdzeń makreli wyfiletuj, potnij w skrawki wychowanie, w dłoniach wyrób
zaufanie…

Chlep – przyjaciel kamienia Franza. Ma paski jak tygrys, hobby jego to jedzenie. Nic więcej nie-wiadomo.

Najgorsze są te limity na oczach. Chciałoby się być w treści, a jest się w przypisie. Miodem roju atomów bez ula się jest.

Arki Grynberg – rocznik późno siedemdziesiąty ubiegłego stulecia. Pół-człowiek, pół-dzik.

Alfonso Collabi, śmiały wąso-wąchacz i węchu-wąsy, zastąpił szkatułkę ryżu wielopotomnym pudełkiem z truchła makaronowego.

Jonathan Brooks, weteran literatury poradnikowej, w tym roku postanowił zaskoczyć nas fabularnym debiutem.

Zdenka – nazywam się Zdenka Lipoproteinova. Jestem skromną kucharką z Pragi.

pisać żeby napisać
podpisać
zapisać
nie wprost