Tak cudownie brylowała na scenie. Potem zabawnie schowała się w sobie i zniknęła. Z loży dobiegł śmiech.

Truś, truś, truś…o czym Ty tam sobie opowiadasz pod noskiem?

Kiedy nad kotem zbierają się czarne chmury, stado srok próbuje dojść swego, zagadać los. Gdy się ostatnio takie zebrały, matka wysłała młodą.

Graliśmy w Scrabble na tarasie oświetlonym słabą lampą, której klosz rozpraszał światło we wszystkich kierunkach.

Nienawidzę miłych ludzi. Wprost nie znoszę. Patrz pan, ta blond pokręcona na przykład. Już się uśmiecha, ofiary szuka. I to, jak się nosi!

Artystka kolekcjonująca wizualne opowieści, w których zwykłe sceny dryfują ku surrealnym historiom, balansując między snem a rzeczywistością.

Siedzę sobie w przestworzach. Nie było trudno. Windą na najwyższe piętro. A może nie było łatwo. Nie wiem. Nie pamiętam, jak dotarłam do windy.

Kiedy wszyscy głęboko śpią, zazwyczaj w połowie nocy, dzieje się coś, co mówi o nas więcej niż słowa.

„lejdi, siad!” – mówi pani do małego pieska w różowym ubranku, na różowej smyczy.

Dźwięki i kolory mieszały się, rozbłyskując w punktach styku. Targowisko huczało od wczesnych godzin porannych, a czas upływał w sprzedanych jajkach i starannie odmierzonych gramach twarogu.

Nie mogę się opędzić od tamtego zdjęcia Tony’ego Hawka. Jastrzębioautoreferencjalnie samoostensywnego.

Jedziemy samochodem. Świat, który kiedyś był biały (i na zawsze taki będzie), pokrywa się zielenią.

Wypada Nie wypada