Gnajcie z brawami, leniwie, bez wstawania! Niech wznoszą się uśmiechy, a owacje niech będą, lecz odpoczną. Uznanie może być radosno-siedzące! 

Madame Lukrecja wygładziła rękawy lilowej, gustownej podomki obszyte koronką drugiej świeżości. Poprawiła poduszki na pluszowej kanapce typu wersalskiego. Czołówka telenoweli już się zaczęła.

Owacje niewstające to takie małe robaczki, które przyczepiają się do sufitu. Nie mają planu co dalej, ale dobrze im się wisi. Nie wstają. Trochę nie wiedzą, czego chcą.

pan Manul kupił królowej Muretowinie korale koloru poliuretanowego.

Krągły księżyc walił wiadro, kiedy pod osłoną nocy Fadiuk i Miądrzyga skradali się przez zarośla z taczkami przyspawanymi do rąk. Za przewodniczki mieli giętkie trąby.

w dniu, w którym zaginęła słynna węgierska diwa, megildá kegeszsődori, miałkarz bolejro nie ekstrapolował żadnych telefonów rychło z samego rana. dopijał właśnie ziarnistą kawę z nutami wody z jeziora i naleźlin śnieżnych w kafejce „u bociana” i planował swoją dzisiejszą trasę nadrowerową.

Na gorzkiej, pulsującej scenie ujrzeliśmy Stado Marzeń. Było to grono dzieci – Juliarz, Konoprel, Samirel, Sagwanka, Muszcza, Figatrip, Sanego, Szczapi-Mun, Azatrwa, Chnap, Pyskitaweru.

Znad korony drzewa dochodziły radosne piski. Uporczywie wpatrywałam się w zieloną gęstwę, ale tylko łzawiły mi oczy.

Tomaz SwS – serfer ścieku, poeta rebeliant i wywrotowiec. Wokalista sludgowej bandy o.d.r.a, projektu sewagesurfers. Dryfujący jazzman.

Ziemowita Aleksandriwa stwierdziła rano, że pamięta swój sen. Wiedziała, że to znak. Nie miała przy sobie sennika, ale babcia zawsze mówiła, że normalne sny się szybko zapomina. Jeśli się budzisz, jesz śniadanie i pamiętasz, znaczy, że to znak.

Manon Lescaut – urodziła się w Paryżu, najprawdopodobniej w roku 1810. Przebywała w kosmosie w latach 1811-1975, następnie spuściła się na Ziemię, gdzie po dziś dzień powiększa dziurę ozonową.

Zadzwonił do mnie o czwartej rano.

Śomi – artystka surrealistka, oneironautka, podróżniczka w czasie i we śnie.

W ramach rutynowego nabywania ogłady musiałem stawiać się w Teatrze Wielkim przez jeden tak zwany „sezon” bardzo często, a potem jeszcze przez drugi tak, żeby mnie „widziano”, ale już bez początkowej nadgorliwości debiutanta.

Fotel może być rzeczą standardową i codzienną (ten szary w kącie). Może być rzeczą abstrakcyjną, elementem wyobrażenia, podobnym nieco do fantazji niekoniecznie erotycznych (szczególnie po całym dniu przechadzania się tu i tam). Są fotele w teatrze i te w autobusach. 

Stanowisko jury wyryte zostało obcasem na parkiecie. 

Pozwólcie, że opowiem wam historię. Był sobie facet imieniem Witold, a nazwiskiem Gombrowicz. Był tak zwanym tułaczem. Tułał się po świecie, tułał się po ludziach, tułał się po słowach.

te(a)tralnie przyspieszam oddech