Mamy dla Was jaskinię pełną skarbów. Oto sierpniowy, dwudziesty numer Gazetto, który błyszczy diamentoma Twórców!

Polowania na kipaty stały się szczególnie popularne na początku ubiegłego stulecia, gdy zespół badaczy flory i fauny jaskiniowej wspomagany przez amerykańskie stowarzyszenie grotołazek i grotołazów odkrył niezwykłą zdolność tych zwierząt do odżywiania się różnego rodzaju minerałami.

schody zawijane w głębidół sąsiedniej kamienicy, gdzie mieścił się nocny klub studencki, zawsze kusiły mnie tym architektonicznym zamysłem, przez który, stojąc przed wejściem, nie widziałem nic-a-nic, co się dzieje w głębidole, a zarazem tak samo, gdybym stał już w owym wewnętrznym dole budynku, pewnie nie widziałbym nic-a-nic ulicy, może tylko jakieś buciory mijające wejście, sami rozumiecie.

Jaskinie to najlepsze przyjaciółki dziewczyn.

Swego czasu cierpiałam na niezwykłą przypadłość. Początkowo odchylenie od normy było nieznaczne: wreszcie mogłam dostrzec, którą godzinę wskazuje zegar, a spisane drobnym druczkiem etykiety odczytywałam bez problemu.

Wnętrze Diamentowej jaskini, turyści rozglądają się, choć jest na tyle ciemno, że niemal nic nie widać. Dotykają ścian, robią zdjęcia, na których później będzie można zobaczyć sam mrok, mrok mroczniejszy od tego, co tam się wówczas wydarzyło.

Od dziecka mieszkał na dziesiątym piętrze. Stąd wzięło się w nim przekonanie, że wszędzie jest daleko – do skrzynki na listy, piwnicy, podwórka. Potem przełożyło się to na zerówkę, podstawówkę, technikum i pracę.

Ten-Który-Gra-Na-Okarynie-W-Ciemności — gra na okarynie w ciemności. Słyszysz go czasami, wracając nocą do domu.

Są na świecie klaczki, które smarujemy brokatem trwałym i musującym. I są jaskinie, które pucujemy i dezynfekujemy. Kelnerów sprowadzamy z górnej półki, buty mają polerowane ciastem wypiekanym 48 godzin przed pracą.

Szukam w głowie luźnych skojarzeń. Podobno dopiero po 10 minutach improwizacji można wymyślić coś ciekawego, niesztampowego, innego. Nie mam 10 minut. Nie chcę się zastanawiać.

Chciałbym być kangurkiem – mówi. Ja się krztuszę, ratuję od śmierci. Kangurkiem? Dlaczego? Wiesz, być może dlatego, że w każdym momencie życia mógłbym sobie postawić flagę i tak zwyczajnie poumierać. Nawet skacząc po lawie? Nawet. Czyż to nie cudowne?

Kiedy rozkleiłem powieki, zobaczyłem Marvina siedzącego na parapecie w pozycji kwiatu lotosu i gapiącego się przez okno prosto przed siebie.

Długo nie pisałam, ale to tylko dlatego, że znalazłam się w diamentowej kolipsie. Pewnie zastanawiasz się, jak do tego doszło, skoro kierowałam się w życiu umiarkowanym rozsądkiem. 

I wie pani, jak to się stało, że jesteśmy tutaj? Ano ksiądz w zeszłą niedzielę na sumie obwieścił, iż na terenie sąsiedniej diecezji będzie organizowana wystawa mopsów.

Ten, kto nigdy nie był najebany, musi być bardzo trzeźwym człowiekiem.