szczegółem. Redaktorzyce – Weronika i Dagmara z wielkim wzruszeniem wołają “ACH!” na widok najnowszego numeru Gazetto.

Lustrzak świetlisty (Speculum lucidum) to gatunek owada z rodziny świecidełkowatych od lat nieświadomie wykorzystywany w produkcji luster.

Tomaz SwS – serfer ścieku, poeta rebeliant i wywrotowiec. Wokalista sludgowej bandy o.d.r.a, projektu sewagesurfers. Dryfujący jazzman.

– panie Cacynek, wie pan dokładnie, dlaczego się pan tu znalazł? – spytała bez ogródek ubrana w biały kitel psychiatrzyca.

Krzywe i lustra. Krzywe i lustra to nieskończona ilość zabawnych zbiegów okoliczności i kawałów. Wpadek nie-do-policzenia.

A mamusia mówiła: Nie schodź ze ścieżki, Kapturku.

Rybolot towarowy najnowszej generacji dokował właśnie pod barem Pixi, jedynym lokalem przy arterii transplanetarnej.

Który to był śnieg tej zimy? Nie było go wiele, ale wciąż jeszcze zdarzyło mu się spaść parę razy do roku. Porozmawiałaby z drzewami, z pomarszczonym świerkiem, z grubym grabem, z łykowatą osiką, ale zaśnieżone były półgłuche.

Mój Zastępczy Ojciec 3 wysunął spod rękawa swój szczupły, malowniczy nadgarstek. Zawsze podziwiałam jego dłonie, choć nigdy nie pozwalał mi ich dotykać. Teraz na jednej z nich tkwiła kajzerka przewleczona rozciągliwym paskiem, która imitowała zegarek.

Matka rodziła Adelajdę, tak jak ojciec Adelajdy pisał swoją powieść. Długo i w mękach, bo zamiast pisać, wykuwał je, plując na kartkę. Kosztowało go to wiele śliny.

Możliwe, że urodziliśmy się tego samego dnia tego samego roku o tej samej godzinie, chociaż nie łączą nas żadne więzy pokrewieństwa poza czysto gatunkowymi oczywiście.

Lustra, jakie są, każdy widzi – wszak ich główną rolą jest bycie podziwianym, ocenianym, sprawdzanym też dość często. I kiedy tak dopadłam tej niesamowicie równej tafli lustra (chociaż to podobno niemożliwe, by lustro było stuprocentowo gładkie – nie wierzymy jednak na słowo), ogarnęło mnie uczucie wręcz niemożliwe!

Leumi_33 – z wyglądu trochę Azjatka (ktoś kiedyś tak powiedział), temperamentem Włoszka (o tym sama wie), sercem Francuzka. Słowianka chyba z sentymentu. Lubi psy i koty, nie zawsze z wzajemnością.

Podają mi ręce, żebym wstała. Pomagają mi. A ja chcę krzyknąć, że mam dosyć, że już nie chcę się w nich oglądać, że te lustra chcę zbić po kolei i więcej siebie tak różnej nie widzieć.

Świat, który jest biały, na zawsze taki będzie. 

koszule flanelowe, sułtańskie i złocisto-mosiężne! zawsze modne i dopasowane w odwłokach, ach, jak pięknie leżą! spodnie krótkie i długie, i takie w sam raz!

Irina Tall – urodziła się 11.12.1987 w Mińsku, gdzie do teraz mieszka i pracuje. Ukończyła Państwową Akademię Kultur Słowiańskich ze stopniem magistra sztuki oraz Moskiewską Akademię Humanitarno-Techniczną ze stopniem projektanta. Jest autorką wielu wystaw artystycznych.